ค่ายคำสอนที่น่าตื่นเต้น
สวัสดีพี่น้องทุกท่าน วันนี้ขอเล่าประสบการณ์ในช่วงเวลาที่ไปสอนคำสอน ที่มีทั้งความสุข สนุกสนาน เมื่อหลายปีที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปสอนคำสอนที่ ต.ถ้ำสิงห์ จ.ชุมพร
ที่นั่นมีวัดที่มีชื่อว่า วัดนักบุญยอแซฟ ถ้ำสิงห์ บรรยากาศที่นั่น
แวดล้อมไปด้วยต้นไม้ บริเวณวัดมีบ้านพักพระสงฆ์
ด้านข้างบ้านพักพระสงฆ์เป็นสนามฟุตบอล การไปสอนคำสอนครั้งนี้ของผม
ผู้ใหญ่ได้ส่งผมและน้องเณรอีก 1 คน มาจัดค่ายคำสอนให้กับบรรดาเด็กๆที่นั่น
คุณพ่อเจ้าวัด เป็นคุณพ่อที่เอาใจใส่บรรดาพี่น้องสัตบุรุษ ท่านเป็นคนที่รักธรรมชาติ
ทุกๆเย็น จะเห็นท่านรดน้ำต้นไม้บริเวณสวนรอบๆวัด
ระยะเวลาที่ผมไปจัดค่ายคำสอนที่นั่นก็เป็นเวลาประมาณเกือบๆ 2 อาทิตย์
ผมและน้องเณรมีโอกาสไปเตรียมค่ายก่อน 1-2 วัน ก่อนที่ค่ายจะเริ่ม
เพื่อเตรียมความพร้อมในเรื่องของที่พัก อุปกรณ์
และบรรยากาศทั่วๆไปให้เป็นไปอย่างเรียบร้อย ก่อนที่ค่ายคำสอนจะเริ่ม
พวกเราก็มีโอกาสประชุมเตรียมค่าย ชี้แนะสิ่งที่เราจะกระทำร่วมกันในระหว่างค่าย
สุดท้าย พ่อเจ้าวัดก็ให้พวกเรา ซึ่งเป็นบราเดอร์กับน้องเณรพักที่บ้านพักพระสงฆ์
ลักษณะของบ้านหลังนี้ เป็นบ้านที่ทำด้วยไม้สองชั้น มีสองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ
เมื่อค่ายคำสอนเริ่มขึ้นวันแรก ช่วงกลางวัน
เราก็มีโอกาสสอนคำสอนให้กับบรรดาเด็กๆในแต่ละช่วงชั้น มีการซ้อมเพลงก่อนทานอาหาร
มีกิจกรรมเกมส์ กีฬาให้เล่นร่วมกัน พอตกเย็น เด็กๆบางคนจะกลับไปนอนที่บ้าน ส่วนเด็กๆที่เหลือจะไปพักที่บ้านพักซิสเตอร์
ซึ่งอยู่บ้านหลังบ้านพักพระสงฆ์ประมาณ 100 เมตร หลังจากที่เด็กๆพักผ่อนตามอัธยาศัย
ผมและน้องเณรก็จะขึ้นไปบ้านพักพระสงฆ์ เมื่อขึ้นไปถึงชั้นสอง ผมและน้องเณรก็จะเปิดโทรทัศน์ดูข่าวกัน
เมื่อข่าวจบตามด้วยละครช่อง3 ผมก็ถามน้องเณรคนนั้นว่า จะอาบน้ำก่อนไหม ? น้องเณรคนนั้นค่อนข้างจะติดละคร
จึงเสียสละให้ผมได้อาบน้ำก่อน เพราะห้องน้ำบ้านพักพระสงฆ์มีเพียงแค่ห้องเดียว
ผมจึงเป็นผู้เสียสละอาบน้ำเป็นคนแรก ช่วงเวลาที่ผมเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำนั้น
ผมเริ่มสระผม ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงน้องเณรเคาะประตูห้องน้ำของผมอย่างดัง
พร้อมกับตะโกนว่า พี่! ผมได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ ? พี่ออกมาดูให้ก่อนเร็ว ผมประหลาดใจ ในตอนนั้นยาสระผมที่กำลังสระอยู่ก็มีอยู่เต็มศีรษะ
และยังไม่ทันได้ล้างออก ผมจึงตะโกนออกไปว่า เดี๋ยวให้พี่ล้างยาสระผมให้เสร็จก่อน
แล้วเดี๋ยวพี่จะออกไปดูให้ ระหว่างล้างยาสระผมออก น้องเณรก็รีบเคาะประตูอีกครั้ง
พร้อมกับตะโกนว่า พี่เร็ว ๆ รีบออกมา ผมกลัวมาก
ผมจึงรีบออกไปดูบริเวณรอบๆบ้านให้กับน้อง ผมจึงเปิดประตูบ้านออกไปดู
เมื่อเปิดประตูออกไปก็ไม่พบสิ่งใดปรากฏอยู่เลย เพียงแค่ได้ยินเสียงสุนัขหอน
และตุ๊กแกที่เกาะอยู่ตรงประตูบ้าน ผมจึงขึ้นมาบอกน้องว่า ไม่มีอะไร ไม่ต้องกลัว ผมจึงเข้าไปอาบน้ำต่อ
เมื่อผมและน้องอาบน้ำเสร็จ ก็เข้านอน ระหว่างที่เข้านอน
น้องกลับได้ยินเสียงสุนัขหอนอีกครั้ง เขานอนไม่หลับ เขาจึงชวนผมคุย
เมื่อไม่มีเรื่องคุยอะไรที่จะคุยแล้ว ต่างคนก็ต่างเงียบ ผมก็เริ่มหลับไปซักพัก
น้องเณรคนนี้รีบปลุก พร้อมกับบอกว่า พี่ๆๆ
ผมเห็นเงาอะไรก็ไม่รู้ผ่านหน้ากระจกห้องนอนเรา ? ผมรีบออกไปดูให้น้อง
ที่สุดก็ไม่อะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างปกติดี ผมก็กลับมานอนจนถึงรุ่งเช้า
เช้าวันรุ่งขึ้น
น้องเณรรีบมาเล่าให้ผมฟังว่า เมื่อคืนผมเห็นเงาผ่านไปผ่านมาจนผมได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง
คุณพ่อเจ้าวัด ซึ่งท่านจะพักอยู่ที่โรงเรียน ท่านก็จะเข้ามาที่ค่ายคำสอนในตอนเช้า
ผมเห็นท่าทีไม่ดี ก็เลยขออนุญาตพ่อเจ้าวัดให้พวกเราสองคนไปนอนที่โรงเรียน คุณพ่อก็อนุญาตพร้อมกับถามสาเหตุว่า
ทำไมต้องกลับไปนอนที่โรงเรียนด้วย
ผมก็เลยเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้กับคุณพ่อเจ้าวัดฟังถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมกำลังมองว่า
ในอนาคตถ้าเราไม่เริ่มฝึกที่จะอยู่คนเดียวในเวลานี้ แล้วในอนาคตที่เราจะต้องถูกส่งไปอยู่ตามวัดคนเดียว
เราจะอยู่ได้หรือไม่ ? แน่นอน หลายคนเชื่อในเรื่องสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ
แต่หลายคนก็ไม่เชื่อ ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมกำลังมองว่า
จินตนาการของเราก็เป็นสิ่งที่สำคัญ เราคิดอะไร หรือเราจินตนาการอะไร
เราก็จะมองว่ามันน่าจะเป็นสิ่งๆนั้น เช่น ระหว่างที่เราเดินไปตามถนนในตอนกลางคืน เราเห็นเงาต้นไม้ เราก็อาจจะมองได้ว่าเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ซึ่งก็อาจทำให้เกิดความรู้สึกกลัวได้ จินตนาการของเราแต่ละคนมีแตกต่างกัน แต่ถ้าจินตนาการนั้นเป็นสิ่งที่ดีมันก็ประโยชน์สำหรับเรา
แต่ถ้าเป็นจินตนาการที่เราสร้างขึ้นในทางที่อาจจะทำลายจิตใจของเรา มันก็อาจจะไม่ค่อยจะดีนัก เพราะมันอาจจะกลับมาหลอกหลอนจิตใจของเรา ทำให้เราเป็นคนหวาดระแวกอยู่บ่อยครั้งได้
