แม้กายจะยากจน แต่ใจไม่ยากจน

"แม้กายจะยากจน แต่รวยน้ำใจ" 

เราเคยได้ยินคำว่า "พี่ใจหล่อมาก" ไหม ? 

แน่นอนหลายคนคงเคยพูดเล่นๆกับเพื่อน หรือคนอื่น ๆ ด้วยประโยคดังกล่าว

ครั้งหนึ่ง..ผมมีโอกาสไปทำงานอภิบาล

มีโอกาสไปพูดคุยกับชาวบ้าน

มีโอกาสแบ่งปัน รับฟัง ความทุกข์ยากต่าง ๆ ของชาวบ้าน

มีครอบครัวที่ค่อนข้างยากจนครอบครัวหนึ่ง

เขามีอาชีพ ค้าขายตามตลาดนัด

ทุกครั้งที่ผมไปเยี่ยมครอบครัวนี้ 

คำพูดแรกที่เขาจะเอ่ยออกมาจากปากก็คือ 

"บราเดอร์ครับ!!  มีอะไรให้ผมช่วยบอกผมนะ ผมยินดีช่วยเสมอ 

มีงานอะไรที่ไหนก็บอกผมนะ ผมยินดีช่วยเสมอ" 

ทุกครั้งที่ผมมาเยี่ยมครอบครัวๆนี้ ผมมีความรู้สึกว่า เขาไม่ได้ยากจนเลย เขารวยนน้ำใจ แม้กายเขาจะมีไม่มากนักเหมือนใครหลายๆคน แต่น้ำใจเขาให้กับคนทุกคน แม้แต่ญาติพี่น้อง เขาจะเป็นคนหนึ่งที่ยื่นมือเข้าไปช่วยในส่วนที่เขาสามารถช่วยได้ เขาบอกว่า

แต่ก่อน เขาไม่มีเงินมายมายเหมือนใครหลาย ๆ คน มีคนมาขอความช่วยเหลือจากเขามากมาย แม้จะเป็นญาติพี่น้อง เขายินดีช่วย และช่วยอย่างเต็มที่ด้วย รถมอเตอร์ไซ รถยนตร์ ซึ่งแต่ก่อนเคยขับไปไหนมาไหน ที่สุดเขาต้องยอมขายในส่วนเขามีนั้นเพื่อนำเงินมาเลี้ยงครอบครัว เขายอมที่เดินไปไหนมาไหนไกลๆ เงินในกระเป๋าก็เคยมีเพียงแค่ 1 บาทเท่านั้น  หมูซึ่งเคยเลี้ยงไว้หน้าบ้านก็ขาดทุนจนหมด 

คำหนึ่งที่ผมรู้สึกสะกิดใจมากๆ

 ในเวลาที่เขาพูดกับผมด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา

ก็คือ

"ทำไม ผมช่วยเหลือคนอื่นมากมาย 

แต่สิ่งที่ผมได้รับกลับมามันดูเลวร้ายเหลือเกิน" 

ปัจจุบันเขาต้องดิ้นรนทำมาหากินทุกวันจนเพื่อเลี้ยงปากท้อง เลี้ยงลูกๆในครอบครัว บางมื้อก็ต้องยอมอดเพื่อให้ลูกได้มีกิน จนเขาไม่มีเวลาเข้าโบสถ์ และใช้เวลาอยู่กับการค้าขายบนถนนทุกวัน 

ที่สุดผมอยากฝากว่า..... 

 เขาไม่เคยรอเวลาให้เขาต้องมีเงินมากมายก่อน แล้วเขาจึงให้ผู้อื่น

 แต่เขาใช้ส่วนที่เขามี แม้จะมีเพียงเล็กน้อยก็ตาม

ถ้าเขาสามารถช่วยได้ เขาก็จะช่วยด้วยความเต็มใจทุกครั้ง 
ที่สุดสิ่งดีๆก็กลับมาหาเขาเรื่อยๆในวันที่เขาไม่รู้ตัว 

เงื่อนไขชีวิต

เมื่อทำดี มากมิตรมุ่งหมายมอง

เมื่อมัวหมอง มากมิตรมอง เป็นหมูหมา

เมื่อทำดี มากมิตรมุ่งมองมา

เมื่อมัวหมอง มากมิตรและหมูหมาก็ไม่มอง

ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ที่การกระทำในหัวใจ 

หากเรายอมรับตัวเราเองได้ว่า เรา "สันดาน" เป็นเช่นไร

ชีวิตก็มีความสุขในแบบที่ควรจะเป็น

หากเราไม่ยอมรับว่าตนมี "สันดาน" เช่นไร

พึงสร้างจินตนาการ "ความดี" ครอบลงไปสักวัน

ความดีที่ครอบครองลงไปนั้น

ก็จะละลายเพราะการกระทำของตน

“ถ้าท่านอยากให้เขาทำกับท่านอย่างไร ก็จงทำกับเขาอย่างนั้นเถิด” 

เป็นคำสอนของพระเยซูเจ้าที่หลายคนประทับใจ เป็นประโยคสั้น ๆ เข้าใจง่าย ใช้ได้จริง 

มีคนเคยกล่าวไว้ว่า 

“ถ้าเราอยากทดสอบว่าเพื่อนรักเราจริงหรือไม่

 เราลองเตะเพื่อนหนึ่งครั้ง” 

        ถ้าเพื่อนไม่ชกเรากลับ แสดงว่าเพื่อนคนนี้รักเราจริง !!

       เด็กคนหนึ่งอยากทดสอบเพื่อนว่ารักเราจริงหรือไม่ ก็เลยอยากจะทดสอบเพื่อนที่อยู่กับเรามานานคนนี้ ด้วยความไม่รู้ บวกกับประสบการณ์การของการอยู่กับเพื่อนมานานนับหลายสิบปี จึงรู้นิสัยของเพื่อนคนนี้ว่า เขาไม่เคยโต้ตอบใคร เป็นเด็กเรียบร้อย ไม่ทะเลาะกับใครมาก่อน เพื่อนแกล้งก็มักจะนิ่ง ครั้งนี้เผอิญว่าอยากพิสูจน์ความรักของเพื่อน ก็เลยถือว่ารอบนี้เล่นๆกันแค่เล็กน้อย  เด็กคนนี้จึงเริ่มประเดิมด้วยการ เตะก้านคอ ใบหน้าของเพื่อนเริ่มแดงบนใบหน้า                                           

        ที่สุด ทันใดนั้น เด็กคนดังกล่าวก็โดนเพื่อนชกที่บริเวณใบหน้าเพียงแค่

หมัดเดียว เขาล้มลง และสลบลงกับพื้น

ผมเล่าเรื่องนี้เพราะอะไร ? 

ผมกำลังจะบอกว่า ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนรักกันมานานหลายสิบปี

 แต่อย่าลืมธรรมชาติหรือสัญชาตญาณของมนุษย์ด้วยว่า

 มนุษย์ย่อมมีการป้องกันตัวจากภัยอันตราย เราชกเพื่อน

 มีหรือที่เพื่อนจะยิ้มให้เรา หรือขอบคุณเรา

 คงมีน้อยคนนัก สิ่งที่ได้กลับมา ไม่โดนเพื่อนชกกลับก็บุญแล้ว

 แม้แต่ในครอบครัว เวลาที่แม่ลงโทษลูกในเวลาที่ลูกทำผิด เพราะการไม่เชื่อฟังของลูก หลายคนมีปฏิกิริยาต่อสิ่งที่แม่ได้กระทำ หลายคนควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้ 

ถึงขั้นจะทำร้ายพ่อแม่ก็ยังมี 

ในชีวิตประจำวันเราเห็น

“เงื่อนไขชีวิตทั้งต่อพ่อแม่ เพื่อนและกับตัวเอง"

เช่น

ถ้าไม่ได้รถบังคับ      ก็จะไม่ทำการบ้าน

                                ถ้าไม่สอบได้ที่หนึ่ง        ก็จะไม่ได้ไอโฟน

ถ้าไม่อ่านหนังสือ               ก็จะสอบตก

ถ้าไม่เก็บเงิน   ก็จะไม่มีเงินไปซื้อขนม

ถ้าไม่สวดภาวนา      ก็จะทำให้เราเหินห่างจากพระเจ้า 

ยังมีเงื่อนไขอีกมากมายที่มนุษย์เป็นผู้กำหนดขึ้นมา เพราะมันมีความเกี่ยวโยงและส่งผลต่อชีวิตของตนเอง และอาจจะเกี่ยวโยงกับบุคคลรอบข้างด้วย เงื่อนไขสำคัญที่พระเยซูเจ้าทรงเรียกร้องเรา คือ เราต้องรักอย่างไม่มีเงื่อนไข

“ถ้าเราอยากให้เพื่อนพี่น้องรักเรา เราก็จงรักเพื่อนพี่น้องเสียก่อน 

แล้วเพื่อนพี่น้องก็จะรักเราอย่างที่เรารักเขา”

My impression

ที่แห่งนี้ ! ที่เป็นมากกว่า “บ้าน”

   เราเคยคิดบ้างไหมว่านอกจาก “บ้าน” เกิดของเราแล้ว มีที่ไหนอีกบ้างที่เราอาศัยแล้วมีความรู้สึกเหมือนเป็น “บ้าน” หลังที่สองที่เราสามารถรู้สึกอบอุ่นไม่แพ้บ้านเกิดที่เราเคยอยู่แต่กำเนิด 

       มันอาจจะเทียบไม่ได้กับบ้านแท้ๆของเราร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เรามั่นใจ และไว้ใจในสถานที่นี้ว่านี่คือ “บ้าน” ของเราจริงๆ ที่ไม่ใช่บ้านที่ให้การพักพิงฝ่ายกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

 แต่ ณ ที่แห่งนี้ 
ได้ให้อะไรมากกว่านั้นอีก...................!!

บ้านแห่งนี้คือ ???????

บ้านหลังนี้ !!

สอนอะไรบ้าง ??

ชีวิตหมู่คณะ : 

ที่แห่งนี้ได้ให้ชีวิตให้ผมเติบโตทั้งฝ่ายร่างกายและวิญญาณ 

บ้านแห่งนี้ปลูกฝังผมให้

รู้จักที่จะรัก เสียสละ และให้อภัยต่อตนเอง และต่อเพื่อนๆที่ร่วมชีวิตในอุดมการณ์เดียวกัน 

แม้ว่าเวลาอาจจะทำให้อุดมการณ์ของใครหลายคนเปลี่ยนไปจากอุดมณ์การณ์ที่เราเคยตั้งใจไว้ ณ วันแรกที่เราก้าวเข้าสู่บ้านแห่งนี้ก็ตาม 

ชีวิตภาวนา : 

บ้านหลังนี้ฝึกอบรมผมให้การสวดภาวนาเป็นชีวิต 

แม้มันอาจจะดูเหมือนเป็นหน้าที่ 


เป็นส่วนหนึ่งของตารางเวลาที่เราต้องปฏิบัติเพื่อให้มันผ่านไป

ในแต่ละวันก็ตาม

 แต่ตารางเวลาในแต่ละช่วง

ได้ปลูกฝังทีละเล็กทีละน้อยให้ผมค่อยๆซึมซับจนเป็นชีวิต

 เช่น                                                         ก่อนทานอาหาร

 หลังอาหาร

 ก่อนอาหาร

สวดสายประคำ 

สวดก่อนเรียนส่วนตัว

 และ

จบวันนี้ด้วยการสวดภาวนาก่อนนอน

การขอบพระคุณ : 

เมื่อผมตื่นแต่เช้า
 คำทักทายแรกที่ผมจะได้ยินจากบราเดอร์ผู้ดูแลคือ 

“จงสรรเสริญพระเป็นเจ้า” 

พวกเราก็จะตอบว่า 

“ขอขอบพระคุณพระเจ้า”

เป็นคำทักทายทุกๆเช้าที่พวกเราขอบคุณพระสำหรับเช้าวันใหม่ 

บ้านแห่งนี้จึงปลูกฝังให้ผมรู้จักขอบคุณพระอยู่ตลอดเวลา 
ดังเช่นบทเพลงที่ว่า........................ 

“ขอบพระคุณพระเจ้าในทุกกรณี 
สำหรับสิ่งดีๆที่พระประทาน 
น้ำพระทัยพระเจ้า 
เนาเนิ่นนาน
 มีพระหรรษทานอุดม”

มีเรื่องราวมากมายในบ้านแห่งนี้

ที่ไม่อาจเล่าให้กับผู้อ่านได้ทั้งหมด 

ความรู้สึกภายในจิตใจที่ครั้งหนึ่งผมเคยอาศัยในบ้านแห่งนี้

 ผมสัมผัสถึงความรักความอบอุ่นของผู้ให้การอบรมที่แม้จะไม่ได้

เป็นผู้ให้การที่เป็นพระสงฆ์ของสังฆมณฑลก็ตาม

 แต่ผมเชื่อแน่ว่า การเข้ามาอบรมในบ้านแห่งนี้ 

คณะผู้ให้การอบรมเต็มร้อยกับผม 

และการรับการอบรมในบ้านแห่งนี้ก็เป็นการสะสมประสบการณ์

แห่งชีวิตเณรเพื่อก้าวสู่ชีวิตสงฆ์ในอนาคตต่อไป.............

ที่สุด.................>>>

       ผมมักจะคิดในมุมที่ต่างกันกับบุคคลอื่นอยู่เสมอก็คือว่า หลายคนมักจะชอบจดจำและเก็บภาพอันน่าประทับใจเอาไว้เพื่อชื่นชมสิ่งเหล่านั้น แต่ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่ดูเหมือนจะเลวร้ายในชีวิต

 แต่สำหรับผม มันต้องมากกว่านั้น!!! และมักจะนำความทรงจำที่ดูเหมือนจะเคยผิดพลาดในอดีต มาเป็นบทเรียนแก่ตนเองในปัจจุบัน และอนาคต ซึ่งในวันข้างหน้าเราหลีกหนีไม่ได้ อาจจะเจอมากหรือน้อย แต่เพื่อตนเองจะได้มุ่งไปสู่เป้าหมายอย่างมั่นคงและเข้มแข็งที่ได้ตั้งใจเอาไว้ 

สุดท้าย...........................ท้ายที่สุด

ผมอยากฝากไว้ว่า.......................

“เส้นทางข้างหน้ามันอาจไม่สวยงาม แต่ความผิดพลาดในอดีต

มันอาจจะทำให้เส้นทางในปัจจุบัน และอนาคต 

เกิดความสวยงามขึ้นได้เสมอ”

ค่ายคำสอนที่น่าตื่นเต้น

              

                     

         สวัสดีพี่น้องทุกท่าน วันนี้ขอเล่าประสบการณ์ในช่วงเวลาที่ไปสอนคำสอน ที่มีทั้งความสุข สนุกสนาน เมื่อหลายปีที่ผ่านมา ผมมีโอกาสไปสอนคำสอนที่ ต.ถ้ำสิงห์ จ.ชุมพร ที่นั่นมีวัดที่มีชื่อว่า วัดนักบุญยอแซฟ ถ้ำสิงห์ บรรยากาศที่นั่น แวดล้อมไปด้วยต้นไม้ บริเวณวัดมีบ้านพักพระสงฆ์ ด้านข้างบ้านพักพระสงฆ์เป็นสนามฟุตบอล การไปสอนคำสอนครั้งนี้ของผม ผู้ใหญ่ได้ส่งผมและน้องเณรอีก 1 คน มาจัดค่ายคำสอนให้กับบรรดาเด็กๆที่นั่น คุณพ่อเจ้าวัด เป็นคุณพ่อที่เอาใจใส่บรรดาพี่น้องสัตบุรุษ ท่านเป็นคนที่รักธรรมชาติ ทุกๆเย็น จะเห็นท่านรดน้ำต้นไม้บริเวณสวนรอบๆวัด ระยะเวลาที่ผมไปจัดค่ายคำสอนที่นั่นก็เป็นเวลาประมาณเกือบๆ 2 อาทิตย์ ผมและน้องเณรมีโอกาสไปเตรียมค่ายก่อน 1-2 วัน ก่อนที่ค่ายจะเริ่ม เพื่อเตรียมความพร้อมในเรื่องของที่พัก อุปกรณ์ และบรรยากาศทั่วๆไปให้เป็นไปอย่างเรียบร้อย ก่อนที่ค่ายคำสอนจะเริ่ม พวกเราก็มีโอกาสประชุมเตรียมค่าย ชี้แนะสิ่งที่เราจะกระทำร่วมกันในระหว่างค่าย สุดท้าย พ่อเจ้าวัดก็ให้พวกเรา ซึ่งเป็นบราเดอร์กับน้องเณรพักที่บ้านพักพระสงฆ์ ลักษณะของบ้านหลังนี้ เป็นบ้านที่ทำด้วยไม้สองชั้น มีสองห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ เมื่อค่ายคำสอนเริ่มขึ้นวันแรก ช่วงกลางวัน เราก็มีโอกาสสอนคำสอนให้กับบรรดาเด็กๆในแต่ละช่วงชั้น มีการซ้อมเพลงก่อนทานอาหาร มีกิจกรรมเกมส์ กีฬาให้เล่นร่วมกัน พอตกเย็น เด็กๆบางคนจะกลับไปนอนที่บ้าน ส่วนเด็กๆที่เหลือจะไปพักที่บ้านพักซิสเตอร์ ซึ่งอยู่บ้านหลังบ้านพักพระสงฆ์ประมาณ 100 เมตร หลังจากที่เด็กๆพักผ่อนตามอัธยาศัย ผมและน้องเณรก็จะขึ้นไปบ้านพักพระสงฆ์ เมื่อขึ้นไปถึงชั้นสอง ผมและน้องเณรก็จะเปิดโทรทัศน์ดูข่าวกัน เมื่อข่าวจบตามด้วยละครช่อง3 ผมก็ถามน้องเณรคนนั้นว่า จะอาบน้ำก่อนไหม ? น้องเณรคนนั้นค่อนข้างจะติดละคร จึงเสียสละให้ผมได้อาบน้ำก่อน เพราะห้องน้ำบ้านพักพระสงฆ์มีเพียงแค่ห้องเดียว ผมจึงเป็นผู้เสียสละอาบน้ำเป็นคนแรก ช่วงเวลาที่ผมเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำนั้น ผมเริ่มสระผม ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงน้องเณรเคาะประตูห้องน้ำของผมอย่างดัง พร้อมกับตะโกนว่า พี่! ผมได้ยินเสียงอะไรก็ไม่รู้ ? พี่ออกมาดูให้ก่อนเร็ว ผมประหลาดใจ ในตอนนั้นยาสระผมที่กำลังสระอยู่ก็มีอยู่เต็มศีรษะ และยังไม่ทันได้ล้างออก ผมจึงตะโกนออกไปว่า เดี๋ยวให้พี่ล้างยาสระผมให้เสร็จก่อน แล้วเดี๋ยวพี่จะออกไปดูให้ ระหว่างล้างยาสระผมออก น้องเณรก็รีบเคาะประตูอีกครั้ง พร้อมกับตะโกนว่า พี่เร็ว ๆ รีบออกมา ผมกลัวมาก ผมจึงรีบออกไปดูบริเวณรอบๆบ้านให้กับน้อง ผมจึงเปิดประตูบ้านออกไปดู เมื่อเปิดประตูออกไปก็ไม่พบสิ่งใดปรากฏอยู่เลย เพียงแค่ได้ยินเสียงสุนัขหอน และตุ๊กแกที่เกาะอยู่ตรงประตูบ้าน ผมจึงขึ้นมาบอกน้องว่า ไม่มีอะไร ไม่ต้องกลัว ผมจึงเข้าไปอาบน้ำต่อ เมื่อผมและน้องอาบน้ำเสร็จ ก็เข้านอน ระหว่างที่เข้านอน น้องกลับได้ยินเสียงสุนัขหอนอีกครั้ง เขานอนไม่หลับ เขาจึงชวนผมคุย เมื่อไม่มีเรื่องคุยอะไรที่จะคุยแล้ว ต่างคนก็ต่างเงียบ ผมก็เริ่มหลับไปซักพัก น้องเณรคนนี้รีบปลุก พร้อมกับบอกว่า พี่ๆๆ ผมเห็นเงาอะไรก็ไม่รู้ผ่านหน้ากระจกห้องนอนเรา ? ผมรีบออกไปดูให้น้อง ที่สุดก็ไม่อะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างปกติดี ผมก็กลับมานอนจนถึงรุ่งเช้า

                เช้าวันรุ่งขึ้น น้องเณรรีบมาเล่าให้ผมฟังว่า เมื่อคืนผมเห็นเงาผ่านไปผ่านมาจนผมได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง คุณพ่อเจ้าวัด ซึ่งท่านจะพักอยู่ที่โรงเรียน ท่านก็จะเข้ามาที่ค่ายคำสอนในตอนเช้า ผมเห็นท่าทีไม่ดี ก็เลยขออนุญาตพ่อเจ้าวัดให้พวกเราสองคนไปนอนที่โรงเรียน คุณพ่อก็อนุญาตพร้อมกับถามสาเหตุว่า ทำไมต้องกลับไปนอนที่โรงเรียนด้วย ผมก็เลยเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้กับคุณพ่อเจ้าวัดฟังถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผมกำลังมองว่า ในอนาคตถ้าเราไม่เริ่มฝึกที่จะอยู่คนเดียวในเวลานี้ แล้วในอนาคตที่เราจะต้องถูกส่งไปอยู่ตามวัดคนเดียว เราจะอยู่ได้หรือไม่ ? แน่นอน หลายคนเชื่อในเรื่องสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ แต่หลายคนก็ไม่เชื่อ ทั้งนี้ทั้งนั้น ผมกำลังมองว่า จินตนาการของเราก็เป็นสิ่งที่สำคัญ เราคิดอะไร หรือเราจินตนาการอะไร เราก็จะมองว่ามันน่าจะเป็นสิ่งๆนั้น เช่น ระหว่างที่เราเดินไปตามถนนในตอนกลางคืน เราเห็นเงาต้นไม้ เราก็อาจจะมองได้ว่าเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ซึ่งก็อาจทำให้เกิดความรู้สึกกลัวได้ จินตนาการของเราแต่ละคนมีแตกต่างกัน แต่ถ้าจินตนาการนั้นเป็นสิ่งที่ดีมันก็ประโยชน์สำหรับเรา แต่ถ้าเป็นจินตนาการที่เราสร้างขึ้นในทางที่อาจจะทำลายจิตใจของเรา  มันก็อาจจะไม่ค่อยจะดีนัก เพราะมันอาจจะกลับมาหลอกหลอนจิตใจของเรา ทำให้เราเป็นคนหวาดระแวกอยู่บ่อยครั้งได้